Dagboek van een broer uit Paramaribo


Op 85-jarige leeftijd heeft Cecil nog één grote wens: herenigd worden met zijn zoon Marcel. Het contact tussen vader en zoon verwatert, nadat Marcel op jonge leeftijd met zijn moeder naar Amerika verhuist. Halfbroer LIoyd schreef daarom voor zijn vader in 2013 een brief naar Spoorloos met het verzoek om Marcel op te sporen. LIoyd hield een dagboek bij over deze bijzondere week.
 

Lloyd met Marcel en Cecil


Maandag
Toen ik mijn broers en zus vorig jaar vertelde dat ik naar Spoorloos had geschreven, werd er lauw gereageerd. Een beetje vreemd omdat we onderling heel close zijn. Vandaag belde ik mijn familie om te vertellen dat Marcel waarschijnlijk gevonden is, willen ze opeens allemaal mee. Ik wil mijn vrouw Cynthia eigenlijk meenemen, maar met drie kinderen gaat dat lastig. We besluiten dat mijn oudere broer Hugo meegaat.

Woensdag
De vliegtocht Amsterdam-Paramaribo duurt 9 uur. Hugo en ik praten allebei weinig over wat ons te wachten staat. We weten dat we Marcel gaan ontmoeten. Niet lang geleden is één van mijn broers overleden. Maar het mooie is dat ik de dag voordat we dit te horen kregen, nog tegen mijn vader zei: "Dat zou toch wat zijn pa, als je eerst een zoon verliest en er dan toch weer een bij krijgt."

Vrijdag
Joep de regisseur kwam vandaag bij ons langs in het hotel en vertelt dat er opnames met Marcel zijn gemaakt. Ik krijg de kriebels. Hij weet nu hoe onze broer eruitziet en wij nog niet. Lijk ik op hem?

Zaterdag
Vandaag gaan we Marcel ontmoeten! De zenuwen gieren door mijn lijf als mijn vader en ik de film met het levensverhaal van Marcel te zien krijgen. Zijn jeugd zonder vader is niet makkelijk geweest. Ik vind dat heel verdrietig, juist omdat ik wel een fijne jeugd heb gehad. Ik ben op mijn zesde met mijn moeder naar Nederland verhuist, maar het contact met mijn vader is altijd goed geweest. Ik vind het jammer dat ik niet eerder op zoek ben gegaan. Deze jongen wil ik het liefste stevig omhelzen. Die kans krijgen we als Marcel het erf op komt lopen: een grote man van 34, die toch op ons lijkt. Ik schiet vol en mijn vader tikt mij op mijn schouders: "Hé, ik ben degene die moet gaan huilen, niet jij". Mijn vader omhelst hem. Daarna ben ik aan de beurt. Ik pak hem vast en zeg: ‘Je mag mijn plek innemen vanaf nu ben jij de jongste’.

Maandag
Dit is de laatste ochtend die we met Marcel doorbrengen. We vliegen morgen terug. Gisteravond heeft mijn vader gespeecht en de crew van Spoorloos bedankt. Hij loopt constant met een smile van oor tot oor. Marcel vertelt hoe bijzonder hij deze reis heeft gevonden. Het afscheid valt zwaar. Ik beloof hem dat ik hem met mijn gezin op kom zoeken in Amerika. Deze lieve jongen voelt als één van ons. Bij het afscheid omhels ik hem en zeg: ‘Ook al zou je het willen, wij zijn net bloedzuigers: je komt nooit meer van ons af.’
 

Anno november 2017 is het contact met broer Marcel nog steeds goed. De broers face-timen regelmatig. LIoyd is enorm blij dat hij in 2013 Spoorloos inschakelde om op zoek te gaan naar zijn broer. De mannen hopen binnenkort weer naar Suriname af te reizen om hun vader te bezoeken.

 

Suriname Familiegeheimen